บทที่ 109

ไอร่ายกน้ำผลไม้ขึ้นจิบ “มื้อเย็น ฉันเลี้ยงเอง”

สายตาของอัลฟ่าคิลเลียนยังจับอยู่ที่เธอ “แล้ว?”

เธอชะงัก

จะใช้มุกเดิมติดกันสามรอบก็คงไม่ได้ แบบนั้นมันดูแป้กเกินไป

ไม่มีแผนสำรอง ไม่มีคำโต้กลับคม ๆ ที่เตรียมไว้พร้อมยิง

สุดท้ายเธอเลยโยนกลับไปให้เขา “แล้วคุณต้องการอะไรล่ะ?”

อัลฟ่าคิลเลียนเบือนสายตา น้ำเสี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ